 Τις τελευταίες μέρες, συγκεκριμένα από τις 24 του Ιανουαρίου, εδώ στην άκρη της Ελλάδας ζούμε έναν παραλογισμό που δείχνει πολύ παραστατικά τον γενικότερο παραλογισμό που επικρατεί στη χώρα αλλά και μια από τις σημαντικότερες αιτίες του.
Στο ΒΔ άκρο της νήσου Χίου, σε εποχή που οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει στην φτώχεια και στην εξαθλίωση, το Υπουργείο Άμυνας και ο στρατός πετάνε στη θάλασσα τα πυρομαχικά που φύλαγαν στις αποθήκες τους, προφανώς για να αγοράσουν καινούρια από τις γερμανικές βιομηχανίες.
Από τις 24 Ιανουαρίου έως τις 10 Φεβρουαρίου βρίσκεται σε εξέλιξη προγραμματισμένη άσκηση με πραγματικά πυρά, τα οποία μολύνουν με βαρέα μέταλλα και άλλες χημικές ουσίες το υποθαλάσσιο περιβάλλον, καταστρέφουν το αλιευτικό κεφάλαιο της περιοχής και σπαταλούν τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών με πρόσχημα την εθνική ασφάλεια και την εκπαίδευση των στρατιωτών. Στους δρόμους της περιοχής πάνε κι έρχονται συνεχώς στρατιωτικά οχήματα και άρματα και οι κάτοικοι της βόρειας Χίου νιώθουμε σαν να ζούμε σε καιρό κανονικού πολέμου.
Αναρωτιέμαι αν η συμφωνία αγοράς πυρομαχικών και όπλων είναι η μοναδική η οποία προχωρεί και η μοναδική η οποία τηρείται από την ελληνική κυβέρνηση απέναντι στους ευρωπαίους συμμάχους, δανειστές μας που τόσο πολύ κόπτονται να μην πτωχεύσουμε.
Στην Αθήνα και στα μεγάλα αστικά κέντρα οι Έλληνες κάνουν ουρές για να προμηθευτούν δωρεάν λίγες πατάτες, άλλοι πεθαίνουν άστεγοι στους δρόμους τις κρύες αυτές νύχτες αλλά στην άκρη της Ελλάδας, κρυφά από τα φώτα της δημοσιότητας και την κρίση των πολιτών, η ελληνική κυβέρνηση σπαταλάει αλόγιστα εθνικούς πόρους και μολύνει μη αναστρέψιμα το εθνικό φυσικό κεφάλαιο.
Γιάννης Μακριδάκης
|
